Blog

Een van de frustraties die je meemaakt als je in een juridische procedure terecht komt, is de lange duur van rechtszaken. Je zou willen dat een juridisch geschil in een paar weken, hooguit een paar maanden is bepleit en opgelost. Zodat iedereen weet waar hij aan toe is en weer verder kan. Maar de werkelijkheid is meestal anders. Een half jaar, een jaar, het is zo voorbij in een procedure. Door drukte bij het gerechtelijk apparaat, maar vaak ook door drukte bij de advocaat of jurist. Die kan uitstel aanvragen op diverse momenten in het proces, en doet dat hij of zij ook als de praktijk aan de drukke kant is. Ik heb daar altijd met verbazing en ergernis naar gekeken. Het tast namelijk het rechtsgevoel zwaar aan als je over de rug van de klant zo makkelijk met termijnen omgaat.
De Hoge Raad heeft zojuist een ‘Spanning- en frustratievergoeding’ toegekend voor het onnodig lange wachten. Het ging in dit geval om een belastinggeschil, waarin de rechtbank niet binnen een redelijke termijn de zaak heeft behandeld. Maar wat is nu weer redelijk? De Hoge Raad sluit aan bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, en stelt de termijn op twee jaar. Vindt u dat redelijk? Ik vind het nog steeds lang. De spanningen en frustraties kunnen bij mij met twee jaar wachten aardig oplopen.
En de hoogte van de Spanning- en frustratievergoeding? Per half jaar overschrijding van de redelijke termijn bedroeg dat vijfhonderd euro.
Tsja. Daar kan je nou ook nog niet echt voor met vakantie. Een weekendje Ardennen dan maar?